sport vakbeurs gorinchem

 

Sportscholen en -beurzen in Gorinchem
Meerderheid, minderheid: eenheid?

 

De Sport Vakbeurs

Morgen opent de Nationale Sport Vakbeurs haar deuren in evenementenhal Gorinchem. Van tien uur ’s ochtends tot vijf uur ’s avonds lopen de sportscholen in Gorinchem leeg en hardlopen, fietsen, skaten en zwemmen alle atleten richting de sportbeurs. Gorinchem beweegt! De sportbeurs trekt een mengsel van zakelijke en particuliere bezoekers aan. Jij past er ook nog bij, dus schroom niet om morgen die kant op te flikflakken.

De Sport Vakbeurs gaat met haar tijd mee als het aankomt op nieuwe sporten. Niet alleen voetbal, tennis of hockey… ook padel – je kunt het een soort Spaanse variant van tennis noemen – is onderhand een volwaardige mainstream sport geworden. De aanleg van padelbanen is in Nederland niet aan te slepen. De sporten zélf zijn echter niet de enige focuspuntjes van de sportbeurs, zo blijkt als je door het e-magazine bladert.

Sportidealen

Opvallend is dat de beurs – althans, enkele exposanten die aanwezig zullen zijn – zich hardmaken voor een lijstje aan idealen. Denk aan meer vrouwen in voetbal, duurzaamheid (kunstgrassystemen met waterberging, verduurzaming van verenigingen, drinkpalen om plasticvervuiling tegen te gaan), buurtsportcoaches voor meer algemene lichaamsbeweging, betere sportvoeding, gezondheid in het algemeen (blijf sporten!), bevordering van sportkennis…

Goed nieuws, natuurlijk. Beurzen bieden ideale gelegenheid om over dit soort zaken in discussie te blijven. Besteden lokale sportscholen hier ook genoeg aandacht aan? Als je een sportschool of sportclub in Gorinchem bezoekt, heb je hier vast een beeld van en misschien zelfs een mening over.

LGBTQI+

Maar hoe zit het met de idealen die amper belicht worden? Een voorbeeld van zo’n ideaal, dat recent in Gorinchem in opspraak kwam, is de acceptatie van LGBTQI+-sporters in lokale verenigingen. De Gorinchemse Eva Steenhouwer kondigde vorige maand aan van plan te zijn Rainbow Sports op te richten, een club speciaal voor sporters die zichzelf tot die minderheidsgroep rekenen (hoewel iedereen welkom is). Prima, toch? Live and let live.

Blijkbaar niet.

Ik verbaasde me over de agressieve reacties die op het plan werden afgevuurd. Nu was het platform dat die reacties huisvestte niets minder dan Facebook, de sociale goocheldoos wiens doorsnee gebruiker kampt met zoveel illusies dat Hans Klok er een konijn uit probeert te trekken, dus zo verbaasd zou ik eigenlijk niet moeten zijn. Toch was ik het.

Eén van de gebruikers van het platform beschuldigde Eva ervan zichzelf en andere LGBTI’ers in een hokje te plaatsen. Mijns inziens probeert Eva het hokje waarin LGBTI’ers en andere minderheden vaak geplaatst worden, enigszins op te fleuren. Een bordje met home sweet home op te hangen en de spinnenwebben weg te stoffen, om het zich eigen te maken in plaats van een hok te moeten bewonen dat door iemand anders slordig in elkaar is getimmerd. Een hok waarvoor het konijn van Hans Klok z’n neus nog zou ophalen.

Dominantieblindheid

Misschien verklaren we dit alles nog het beste aan de hand van de term dominantieblindheid. Heb je een meerderheid, dan heb je ook een minderheid. Probeert de minderheid continu een voor haar belangrijk issue aan te kaarten, dan ziet de meerderheid dat als “drammen”, aldus Jitske Kramer. De meerderheid vindt het immers niet zo belangrijk. De minderheid blijft ondertussen doorgaan, want die heeft “minderheidsstress”. Een beetje als een angstig konijn in een te klein hokje dat zijn eigen poot begint op te vreten.

Racisme

Een ander voorbeeld van dit fenomeen is racistisch gedrag op het sportveld. Volgens een peiling uit begin augustus ervaart een vijfde van de profvoetballers een taboe op het bespreken van vooroordelen als het aankomt op huidskleur en afkomst. Hoe zit dat met amateurvoetbal? Wordt dit in sportclubs en sportscholen in Gorinchem wél besproken?

Meerderheidsidealen?

Het is heel goed dat het programma van de Vakbeurs niet alleen maar is ingevuld met sportinhoudelijke activiteiten en informatie, maar ook met de idealen en doelen van de nationale sportgemeenschap. Meerderheidsidealen zoals duurzaamheid en gezondheid verdienen een belangrijke plek in die organisatie. Maar waarom is er wél aandacht voor de werving van meer voetbalmeisjes en -vrouwen, maar niet voor de acceptatie en inclusie van minderheden – een zaak die in onze maatschappij over het algemeen dringender lijkt?

Waarschijnlijk omdat de meerderheid dat laatste niet zo interessant vindt. Logisch, toch, dat er op dit soort grote evenementen weinig aandacht aan wordt besteed? Ja. Maar is het correct, of hebben we als meerderheid een verantwoordelijkheid? Bespreek dat maar eens in je sportschool, als de Vakbeurs weer leegloopt en de sportschool weer vol. En in de tussentijd: veel plezier.